Recensie | Ready Player One (Michael de Boer)

Ready Player One is een “young adult dystopian sci-fi film” die de films uit de jaren 80 weer tot leven brengt. De film is geregisseerd door Steven Spielberg, en hij is een rare en tegelijkertijd perfecte keuze voor de adaptatie van het boek. Heel veel van de toon, inhoud en vooral de muziek van de film komt namelijk regelrecht uit zijn klassieke films. Als iemand anders de film had gemaakt was de film een samengeraapte melkkoe van nostalgie geweest, of een of andere postmoderne absurde verwijzing na verwijzing, zoals we kennen van series als Family Guy. Maar in plaats daarvan doet Spielberg Spielberg met respect een knipoog.

Titel: Ready Player One
Regisseur:
Steven Spielberg
Cast: Tye Sheridan, Olivia Cooke, Ben Mendelsohn, T.J. Miller, Simon Pegg, Mark Rylance
Scenario: Zak Penn, Ernest Cline
Genre:
Sciencefiction / Avontuur
Release: vanaf 29 april 2018 in de bioscoop

Het verhaal

De film gaat over Wade Watts, geboren in het jaar 2027, in de stad Columbus in Amerika. De wereld waarin hij leeft is na oorlogen en armoede er niet goed aan toe. Zijn ouders zijn overleden en hij woont bij zijn tante en haar verschrikkelijke vriend. Daarom verstopt hij zich in de ‘Oasis’, de meest populaire online virtual reality hub. Daar zijn hij en zijn vrienden op jacht naar de legendarische sleutels, achtergelaten en verstopt door de originele maker van de ‘Oasis’ James Halliday. Hij heeft na zijn dood een wedstrijd op gang gezet waarin degene die alle geheime sleutels vindt en het Ei bemachtigd de eigenaar wordt van de Oasis. Maar de enige manier om ze allemaal te vinden is om Halliday zelf te leren kennen, wie hij was en waar hij van hield.

De film gaat uiteindelijk over de strijd tussen de spelers die het spel gebruiken om de lasten van de echte wereld te vergeten en de bedrijven die hen uitbuiten. Vergeleken met onze huidige wereld, waar bedrijven zoals EA lootboxen in Star Wars Battlefront II proberen te smokkelen en alles in games draait om mini-transacties, lijkt het geen grote sprong om te denken dat de toekomst er ooit zo uit zal zien.

De effecten

Net als in Spielberg’s The Adventures of Tin Tin: Secret of the Unicorn, werd Ready Player One gemaakt met motion capture technieken en veel digitale effecten die de alter ego’s en avatars van de personages in de OASIS tot leven brachten. Ze zijn zo goed gemaakt dat je op een gegeven moment vergeet dat je naar digitale creaties zit te kijken.

Voor de rest is het verhaal simpel en een beetje clichématig. Als je kijkt weet je wat er gaat gebeuren en de plotwendingen zijn voorspelbaar en vertrouwd. Ondanks de effecten wordt er weinig gedaan wat echt verrast. Ook duurt de film net een half uur te lang. Wanneer je denkt dat het voorbij is gaat de actie nog een tijdje verder.

De acteurs zijn wel goed gecast. De groep jongeren die de OASIS moet redden is uniek, hun acteerwerk is realistisch en ze zijn goed op elkaar ingespeeld. Maar degene die echt de show steelt is Mark Rylance als de ietwat autistische, briljante en zachtaardige James Halliday. Ben Mendelsohn geeft Sorrento net genoeg menselijkheid en bitterheid om over te komen als meer dan alleen een typische slechterik die we kennen uit honderden films. En T.J. Miller doet niet eens een poging om niet als T.J. Miller over te komen. Dat is goed en slecht.

Conclusie

Ready Player One probeert de jaren 80 te mixen met moderne games en technologie in een kakofonie van beeld en geluid, en wonderbaarlijk genoeg: de fusie werkt! Qua technologie zijn we lang voorbij de ‘uncanny valley’, en Spielberg weet de virtual reality wereld in al zijn absurditeit en nostalgie tot leven te wekken in een avontuurlijk leuke film met een simpele eerlijke boodschap aan het eind. Uiteindelijk kan alleen Spielberg het beste wat Spielberg kan. En de soundeffects van Back to the Future zijn zo moeilijk te weerstaan.

Michael de Boer

Deel jij dezelfde mening over Ready Player One als Michael? Of heb je juist een hele andere mening? Laat het ons weten in de comments!