Emancipatie van de sidekick

We leven in een tijdperk waarin het filmlandschap flink aan het veranderen is. We zien steeds meer vrouwelijke actiesterren, iedereen kan Spider-Man zijn en de meest succesvolle superheld van vorig jaar had een volledig Afrikaans achtergrond. Er is echter één bepaalde groep die wat mij betreft nog een beetje achterblijft.

Als filmliefhebber heb ook ik door de jaren heen wel een beetje ingezien dat bepaalde groepen inderdaad ondervertegenwoordigd zijn in bepaalde filmgenres. Aangezien ik zelf niet tot die groepen behoor wil ik er ook niet teveel over oordelen, maar ik zie het wel als een goed ding dat er meer diversiteit komt op het gebied van filmhelden. Want voorheen waren kwamen deze minderheden maar weinig voor…of waren het slechts sidekicks.

Wacht eens…over sidekicks gesproken. Dat is een groep die ook nog vaak achtergesteld is.

In veel films draait het allemaal maar om de held, terwijl deze het in de meeste gevallen niet alleen doet. Toch krijgen degene die hem helpen lang niet altijd de waardering die ze verdienen. Het is vaak alleen de held welke de eer krijgt. Waarom zei Aragorn bijvoorbeeld niet ”For Frodo and Sam vooraf de laatste veldslag in The Return of The King? Ze hebben de gehele reis namelijk met zijn tweeën doorgebracht en bovendien is Frodo vaker door Sam gered dan andersom.

Gelukkig zijn er ook sidekicks die er wel goed vanaf komen. Ron van Harry Potter kreeg bijvoorbeeld de mooiste vrouw van de hele franchise. Al moest hij daarvoor wel leven met de gedachte dat zijn beste vriend het met zijn zusje doet…

Natuurlijk is deze klacht eigenlijk een beetje vergezocht. Want ja, het is vrijwel onmogelijk om van ieder personage de hoofdpersoon te maken. Toch zou het leuk zijn als sidekicks soms wat meer waardering kregen. Ik zou bijvoorbeeld mooi vinden als het aankomende woensdag in Avengers: Endgame niet Iron Man of Captain America is die Thanos verslaat, maar iemand die wat minder in de spotlights staat.

Emancipatie van de sidekick!